روزى امام صادق (ع ) وارد منزل يكى از اصحاب خود شد آن شخص را ديد كه با وجود زن و فرزند و تمكن مالى در خانه اى حقير و كوچك زندگى مى كند. بطورى كه خانواده اش در رنج و زحمت افتاده اند.
حضرت فرمود: چرا اينجا زندگى مى كنى ؟ تو كه مى توانى خانه ات را به خاطر زن و فرزندت توسعه دهى !؟
عرض كرد: يا بن رسول اللّه ، اين خانه پدرى من است . من در اينجا متولد شده ام ، پدر و پدر بزرگم هم در اينجا متولد شده اند و زندگى كرده اند نمى خواهم از خانه پدرم بيرون بروم !
امام صادق (ع ) با كمال صراحت فرمود: گيرم پدر و پدربزرگ تو هيچ كدام شعور نداشتند، تو مى خواهى جريمه بى شعورى پدر و مادرت را متحمل شوى ؟ زن و بچه ات را بردار و از اينجا برو.
من در اينجا متولد شده ام به اينجا خو گرفته ام پدر و پدربزرگم اينجا بدنيا آمده اند همه حرف مفت است در دستورات اسلام هم آمده است كه : من سعادة الايسان سعة الدار يعنى : يكى از سعادتهاى انسان اين است كه خانه اش وسيع باشد و اگر كسى اين امكان برايش باشد و كوتاهى كند تا خانواده اش در رنج و زحمت بيفتند، به زن و فرزند خود ظلم كرده است . ولى بايد توجه داشت كه وسعت منزل با توسعه تجملات و تشريفات فرق دارد. وسعت و سادگى چيزى است و تجمل پرستى و زرق و برق دوستى چيز ديگر، از ديدگاه اسلام اولى ممدوح است و دومى مذموم .

چقدر حاجى كم است

اكنون درانتهاي ماه خدا هستيم ماهي كه يك دوره كوتاه مدت تربيتي بود ومتفاوت شديم ما الان عادات خوبي به دست أورديم كه بايد تاسال بعد حفظ كنيم : كم حرفي ؛سحرخيزي؛ نمازاول وقت ؛ انس با قرأن ؛ حضور درمساجد ؛ رأفت ومهرباني ورقت قلب ؛ كم كردن خوراك و عادات بسيار دیگرکه عالی بودند ما باید آنها را حفظ کنیم امام صادق علیه السلام فرمودند: اگر مردم برکات این میهمانی خدا را میدانستند آرزو می کردند سال باشد نه ماه پس باید این میهمانی را با توجه و مراقبت وپرهیز از گناهان حفظ کرده  وديگراثر مهم روزه یعنی اراده وتقوارا محافظت نماییم .شهید مطهری فرمودند تقوا محافظ ماست وماهم باید تقورا محافظت کنیم زیرا نجات در دو دنیا متعلق به متقین است. پس میهمانی میتواند همیشگی باشد به شرط اینکه ما لایق دیدار شویم

 فیض کاشانی داماد ملاصدرا درکتاب حقایق  و مرحوم نراقی در معراج السعاده می گویند آخر هر کاری و عبادتی باید حالتی بین خوف ورجا یعنی ترس وامید داشت به این معنا که مثلا در انتهای نماز یا روزه یا ماه رمضان یا حج یا هنگام بازنشستگی ویاآخرعمرباید از یک طرف نگران بود که آیا خداوند عمل ما راقبول کرده است چرا که خدافقط از متقین وخوبان قبول میکند وازطرف دیگرباید امیدوار بود زیرا که خداوند کار کم را قبول میکند وارحم الرحم الراحمین است به کمتر کار خیری خرسند میشود به امید قبولی اعمالمان.خدایا باعدل خود با ما رفتار نکن بلکه با فضل ورحمت خود به ما نگاه کن.